Bu yolculuk bana bir kez daha gösterdi ki, iyilik ve dayanışma politik ya da ekonomik koşullardan bağımsız bir değer taşıyor. Bir zamanlar ben Ayman’la dayanışmıştım, şimdi o bana kocaman bir yolculuk armağan etti. Bu bağ, bireysel bir hikâye olmanın ötesinde, göçmenlerin, mültecilerin ve yoksullukla mücadele eden gençlerin hayatlarına dokunan bir bağ.
İlk Adım: Bir Dostluğun Yolculuğa Dönüşmesi
İlk adımımı attım Mısır yolculuğuna. Ama bu sıradan bir tatil değil; Ayman’ı ve ailesini görmek için yola çıktım. Ayman’ı birkaç yıl önce Fransa’da ağırlamıştım. Zamanla toplumla bütünleşti, kendi işini kurdu, şimdi başkalarına iş imkânı sunuyor. Onun bu başarısı ve başkalarına uzattığı dayanışma ruhu beni derinden etkiliyor. Belki bir gün bu hikâyeyi bir kitap ya da belgeselle anlatırım; çünkü insan hayatı, felaketler ve sevinçlerle dolu, yazılmayı bekleyen bir serüven.
Ben gençliğimde 45 yılı aşkın bir süre boyunca çocuklar, gençler ve yetişkinler için çalıştım; rehberlik ettim, destek oldum. Şimdi, Ayman’ın bana bu yolculuğu armağan etmesi, hayatın bana geri verdiği bir tür teşekkür gibi. Onun her detayla ilgilenmesi, (uçak biletini almak, gerekli belgeleri hatırlatmak) bana gösteriyor ki, insanın yaptığı iyilikler bir gün mutlaka karşılık buluyor.
Kahire’ye Varış ve Şehirle Tanışma
Dört saatlik bir uçak yolculuğunun ardından Kahire’ye vardım. Ayman ve babası Aid beni aileden biri gibi karşıladı; misafirlikten çok, evime dönmüş gibi hissettim. İlk gün alışveriş, sohbet ve ardından piramitler ziyaretiyle geçti. Piramitler, ihtişamlarıyla insanı büyülüyordu. Ardından Mısır Ulusal Müzesi’ne geçtik; burada Mısır’ın tarihi ve kültürel derinliği bir kez daha gözler önüne serildi.
Kahire’nin tarihi dokusu, kalabalığı ve kaosu içinde Mısır’ın ekonomik sıkıntıları ve sosyal adaletsizlikleri kendini hissettiriyor. Sokakta çalışan gençlerin çoğu göçmenler ya da kırsaldan gelen mevsimlik işçiler. Çoğu eğitimden yoksun, düşük ücretlerle hayatta kalmaya çalışıyor. Mısır’ın turizm gelirleri ve ekonomik büyüme rakamları kulağa parlak gelse de, sokaktaki insan yaşamları başka bir hikâye anlatıyor: genç işsizler, geçici işlerde çalışan kadınlar ve yetersiz sosyal hizmetler.
Üçüncü Adım: Sohbetlerde Mısır’ın Ruhu
Günler buluşmalarla geçiyor: Ayman’ın kuzenleri, komşuları, dostları… Hepsiyle uzun uzun sohbetler ediyoruz. Konular göç, din, siyaset, kültür, spor, müzik… Ama dikkatimi en çok çeken şey şu oluyor: Her cümle “Biz Mısırlılar” ya da “Mısır’da…” diye başlıyor. Fark ediyorum ki, Mısır halkını bir arada tutan çimento, firavunlardan bugüne kalan tarihsel ve kültürel miras.
Köylerde gezerken camilerin yan yana durduğu kiliseleri görüyorum. Müslümanlarla Kıpti Hristiyanların aynı şehirlerde, aynı köylerde birlikte yaşamaları, toplumun görünür yüzünde bir hoşgörü iklimi oluşturuyor. Elbette bu, günlük hayatta sorunların olmadığı anlamına gelmiyor. Sisi’nin “Mısır’ı yeniden büyük yapma” söylemi, bana Trump’ın “MAGA” sloganını hatırlatıyor. Kahire’de yükselen yeni idari şehir, dünyanın en yüksek kulesi olması planlanan bin metrelik obelisk, otobanlar, büyük müzeler… Hepsi bu hayalin bir parçası.
Bu tartışmaları genellikle akşamları yapıyoruz. Çünkü Mısır’da, tıpkı Akdeniz kıyısındaki diğer ülkeler gibi, hayat gece başlıyor. Kokteyller ve nargileler eşliğinde sohbetler sürüyor. Ben de firavunların Mısır’ına dair bir anekdot aktarıyorum: Tarihte ilk kez iki ülke arasında ceza hukuku alanında anlaşmanın Mısır ve Hititler arasında imzalandığını söylüyorum. Sonra soruyorum: “Neden Türkiye’de Mısır’a Mısır deniyor?” Cevaplar geliyor, ama sonunda ben açıklıyorum: Osmanlı döneminde bu topraklarda mısır bitkisi çok verimliymiş. Türkler mısıra “mısır” dediği için, ülkeye de bu ad kalmış. Küçük bir ayrıntı, ama sohbeti renklendiriyor.
Dördüncü Adım: Hurghada’da Tatilin İç Yüzü
Beş saatlik yolculuğun ardından Kızıldeniz kıyısındaki Hurghada’ya varıyoruz. İlk kez hayatımda beş yıldızlı bir tatil köyünde kalıyorum. Her şey pharaonvari bir ihtişamla tasarlanmış.
Otel, kültürlerin kaynaştığı bir yer. Gençler kokteyller ve nargileler eşliğinde sohbet ediyor, gün boyunca farklı kültürlerden şarkılar çalıyor. Tatil yaklaşırken “Keşke biraz daha kalsak” diyenleri duyuyorum. Ben emekliyim, o yüzden işe dönüş kaygısı yok. Alarmımı sabah 7’ye kuruyorum, sırf çaldığında kapatıp “Uyumaya devam edebilirsin” diyebilmek için. Gece de 22.00 alarmım çaldığında aynı keyfi yaşıyorum: “Yarın erken kalkmana gerek yok, biraz daha kalabilirsin.” Küçük zevkler bunlar, ama emekliliğin gerçek tadı burada.
Günlerim uzun uykularla başlıyor, ardından deniz ve havuz arasında gidip geliyorum. Futbol, basketbol, tenis, masa tenisi, bilmediğim türlü oyunlar… Sürekli bir etkinlik var. Açık büfeler 24 saat açık, yiyecek ve içecek hiç eksik değil. O an anlıyorum ki, insanlar neden aylarca para biriktirip böyle bir tatile gitmek istiyor. Çünkü burada, bir süreliğine de olsa, hayatın tüm yükleri askıya alınıyor.
Göç, Dayanışma ve İnsan Olmak
Bu yolculuk bana bir kez daha gösterdi ki, iyilik ve dayanışma politik ya da ekonomik koşullardan bağımsız bir değer taşıyor. Bir zamanlar ben Ayman’la dayanışmıştım, şimdi o bana kocaman bir yolculuk armağan etti. Bu bağ, bireysel bir hikâye olmanın ötesinde, göçmenlerin, mültecilerin ve yoksullukla mücadele eden gençlerin hayatlarına dokunan bir bağ.
Mısır’da her adımda insan hikâyeleriyle karşılaşıyorum: sokakta çalışan gençler, mevsimlik işçiler, göçmen aileler… Hepsi ekonomik eşitsizlik ve politik sorunlarla mücadele ediyor. Ama her birinde, hayatın ağırlığına karşı birbirine uzanan bir dayanışma eli, bir umut ışığı var.
27.08.2025
